Dan hond nr 2... We konden de eerste dagen niet eens naar de wc. Het was ons meteen duidelijk dat Oona echt niet alleen wilde zijn. En omdat we die luxe hebben, hoefden we ook niks te forceren. We konden haar gewoon de tijd nemen. Nou, die tijd nam ze. Ondanks trainen, oefenen, steeds een beetje proberen uit te breiden ging het maar heel langzaam. Ik dacht dat het een jaar ging duren, maar na een jaar waren we pas zover dat ze alleen beneden kon blijven mits ze ons boven kon horen. Tot ze er een paar weken geleden ineens voor koos om niet mee te gaan naar de slaapkamer. Toen was er écht een duidelijk puntje aan de horizon. En vandaag moest ik naar logopedie en besloot ik om het gewoon te proberen. Honden gingen naar de uitlaatdienst, man was van huis, dus ik ben na logopedie nog even gaan winkelen. Das dus voor het eerst in bijna anderhalf jaar, dat ik spontaan ergens naar toe ga zonder eerst een oppas te regelen!
En toen ik thuis kwam? Geen kick. Geen blafje. Helemaal niks. Pas toen ze de sleutel in de deur hoorde kwam er een pavlov blaf. Ze kwam even hoi zeggen en toen zakte ze op de grond met zo'n blik van 'zo, we gaan weer lekker door waar we mee bezig waren. Lekker slapen'.
Het duurt even, maar dan lijkt het erop dat je eindelijk een normale relaxte hond hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten