Wie geduld heeft...

Onze eerste hond kon eigenlijk vanaf het begin heel goed alleen zijn. Liep nooit achter ons aan, sliep alleen, a complete non issue.

Dan hond nr 2... We konden de eerste dagen niet eens naar de wc. Het was ons meteen duidelijk dat Oona echt niet alleen wilde zijn. En omdat we die luxe hebben, hoefden we ook niks te forceren. We konden haar gewoon de tijd nemen. Nou, die tijd nam ze. Ondanks trainen, oefenen, steeds een beetje proberen uit te breiden ging het maar heel langzaam. Ik dacht dat het een jaar ging duren, maar na een jaar waren we pas zover dat ze alleen beneden kon blijven mits ze ons boven kon horen. Tot ze er een paar weken geleden ineens voor koos om niet mee te gaan naar de slaapkamer. Toen was er écht een duidelijk puntje aan de horizon. En vandaag moest ik naar logopedie en besloot ik om het gewoon te proberen. Honden gingen naar de uitlaatdienst, man was van huis, dus ik ben na logopedie nog even gaan winkelen. Das dus voor het eerst in bijna anderhalf jaar, dat ik spontaan ergens naar toe ga zonder eerst een oppas te regelen!

En toen ik thuis kwam? Geen kick. Geen blafje. Helemaal niks. Pas toen ze de sleutel in de deur hoorde kwam er een pavlov blaf. Ze kwam even hoi zeggen en toen zakte ze op de grond met zo'n blik van 'zo, we gaan weer lekker door waar we mee bezig waren. Lekker slapen'. 

Het duurt even, maar dan lijkt het erop dat je eindelijk een normale relaxte hond hebt.

Glimmer of the day

 

Gewoon aan de rand van het park. Ik vermoed dat de mensen die daar wonen deze digitalis hebben gezaaid, om een nóg mooier uitzicht te hebben. Heel lief van ze, want mijn uitzicht (en dag) verbeterde aanzienlijk toen ik dit mooie plaatje zag. 

Soms moet je gewoon een mini feestje vieren.

Vandaag had ik een afspraak bij de reumatoloog. En die ging zo voorspoedig dat ik pas over een jaar terug hoef. Ik heb voor het eerst in jaren een uitslag van het lab waar NIETS te hoog of te laag is. Geen woorden voor hoe vrolijk ik daarvan werd.

Thuis lag ons vakantiegeld cadeau op me te wachten. 2 kilo brunost, Noorse kaas. Als wij niet naar Noorwegen kunnen, dan maar zo. 1 plakje werden er 2. En toen had ik trek in Lomper. En toen was ik zo dom om dat plan uit te voeren. Anderhalf uur frustraties verder waren ze gebakken. Al met al 2 uur in kooklucht gestaan en veel te laat gaan eten. Dat trek ik dus eigenlijk niet. Net als aangeklonterd deeg aan mijn vingers en naar de wc moeten maar niet kunnen. Het was echt een feestje (nee, niet). Maar nadat ik snel naar wc was gerend en de beton geworden deegklonten van onder mijn nagels had gebikt, konden we wel heerlijk eten. 

Ik had wel zo'n rugpijn dat ik me bijna afvroeg of ik niet terug moest naar de reumatoloog 😆

Weet je waar ik blij van wordt en wat ik mis? Blogs. Geschreven woorden. Mee mogen kijken in andermans leven. Geïnspireerd worden door de dagelijkse dingen die anderen meemaken. Uitleg die ik kan lezen ipv dat ik het filmpje wil doorspoelen omdat de uitleg veel te lang duurt maar de feitelijke uitleg van wat ik wil weten weer veel te snel gaat. Het flipperkast effect van Instagram, waarbij je van de één naar de andere persoon hopt. Uberhaupt Instagram, ik ben er een beetje klaar mee.

Iets meer dan een jaar geleden begon ik daarom een blog over het leven met onze nieuwe pup. Want ik wilde zelf ook delen. Maar ik wilde niet 'vast' zitten aan een social media platform. Ik weet namelijk helemaal niet hoe lang ik daar nog gebruik van wil maken. Op dit moment valt het bij mij nog net in categorie 'leuk, inspirerend en een verrijking'. Maar ik ga er een beetje vanuit dat de corruptie en focus op spullen en geld niet minder gaat worden. Dus merk ik dat ik zelf al mijn oude blogs weer begin te lezen. En ik zal echt niet de enige zijn met deze behoefte. Het puppyblog leek even leuk, maar Wordpress en ik zijn geen vrienden geworden en dat gaat ook niet meer gebeuren. 

Ik merk ook enorm de drang om tot delen. Maar dan op mijn voorwaarden. Ik ben gewoon niet zo heel erg geïnteresseerd in een mooi plaatje maken. Ik ben er ook niet zo goed in. Maar ik ben wel een enorme levensgenieter en ik kom de hele dag zoveel mooie dingen tegen. De woorden tuimelen dan door mijn hoofd en er is zo'n grote drang om dat kleine gelukje te delen met anderen.

Dus wie weet. Misschien is dit beginpoging 3000 en wordt t weer niks. Maar misschien ga ik lekker veel typen en delen.

Vanmorgen liep ik met mijn honden. Het was heerlijk weer en hoewel ik blij ben dat er wat meer regen, koelte en bewolking aankomt, wilde ik graag nog een ochtend genieten van het zonnetje. En toen zag ik deze lucht met deze epische wolk. En toen dacht ik: en nu ga ik een blog beginnen! Als is het maar elke dag 1 foto, 1 opmerking, 1 quote, 1 recept. Ik maak elke dag zoveel kleine mooie dingen mee. Ik wil ze voor mezelf onthouden, maar het zou natuurlijk extra leuk zijn als ik andere mensen er ook gelukkig mee kan maken.